Pogańskie korzenie środy popielcowej

Dziś setki tysięcy ludzi na całym świecie sypią swoje głowy popiołem, tymczasem o środzie popielcowej nie ma w Biblii ani słowa. Żaden z apostołów o niej nie wspomina. W Słowie Bożym nie znajdziesz nakazu obchodzenia tego święta. Co więcej, środy popielcowej nie obchodzono jeszcze 1000 lat po zmartwychwstaniu Chrystusa. Podobnie jak inne niebiblijne zwyczaje, tradycja ta ma pochodzenie pogańskie i nie powinna być praktykowana przez osoby, uznające najwyższy autorytet Słowa Bożego.

Praktyka posypywania czoła popiołem była znana już w starożytności. W religii pogan nordyckich posypywanie popiołem czoła nad brwią miało zapewniać ochronę bożka Odyna. Ten zwyczaj rozprzestrzenił się na inne tereny europejskie podczas ekspansji Wikingów. Środa w tradycji pogan nordyckich była dniem Odyna i właśnie tego dnia tygodnia praktykowano ten zwyczaj.

Uważa się, że nordycki obrządek, znany dziś jako środa popielcowa, ma swój początek w hinduskiej religii wedyckiej, będącej najstarszą poznaną religią Indii. Hindusi wierzyli, że popiół jest nasieniem Agni, hinduskiego boga ognia. Popiół był także symbolem oczyszczania z grzechów przez bożka Sziwę. W hinduizmie znajdujemy rytuały, w których stosowano wibhuti „święty popiół”. Spalany w świętym ogniu (homa) symbolizuje on spalenie bożka pożądliwości Kamy przez Sziwę. Święty popiół (symbol Sziwy) noszony jest przez wyznawców hinduizmu na czole obok czerwonej kropki (tilaka), związanej z boginią Szakti.

Słowo „święty” oznacza „oddzielony, inny od reszty świata”. Jeśli będziemy zachowywać tradycje, które nie pochodzą od Boga, jak możemy stać się świętymi? Nie każdy posiada odwagę by być innym. Smutną prawdą jest to, że główny nurt chrześcijaństwa zagubił drogę prawdy, a większość ludzi i kościołów prowadzonych jest nie przez Ducha Świętego, ale przez ludzi idących na kompromis z duchem tego świata.

Przetłumaczono z tekstu Craiga Portwood’a.
Inne źródło: https://wiadomosciantyekumeniczne.wordpress.com.